Nieuw adres

Om een jaar vol veranderingen helemaal compleet te maken kon een verhuisbericht niet uit blijven. Graag verwijs ik jullie door naar mijn eigen website!

Mijn draai heb ik er nog niet helemaal gevonden en er moet nog flink geklust worden. Maar met de nodige hulp van manlief lijkt het nu dan toch gelukt te zijn om in ieder geval mijn blogarchief over te zetten. ( inclusief foto's) joepie! De komende tijd zal ik gebruiken om de puntjes op de i te zetten en uit te zoeken hoe ik bijvoorbeeld ook zo'n handige leeslijst kan maken/toevoegen. Tips zijn uiteraard meer dan welkom.

Tot ziens op www.blogaanmnbeen.com !

De operatie

Donderdag was de grote dag van de operatie. Na een zeer goede nacht kon ik zelf de kinderen nog naar school brengen. Ik hoefde me namelijk pas om kwart voor 1 te melden in het ziekenhuis. Sterker nog toen wij richting ziekenhuis reden zagen we oma met de jongens de straat in lopen voor de lunch.Dus nog even een laatste kus en knuffel voor vertrek. Dat was wel fijn.

Eenmaal in het ziekenhuis sloegen de zenuwe toch behoorlijk toe. Daar kreeg ik een kalmerend tabletje waar ik heerlijk relaxt van werd. Helaas kwam al snel de melding dat de operatie een paar uur uitgesteld zou worden. Nou ja het is niet anders gelukkig had ik de iPad mee met Netflix en kon ik een aflevering van gilmore gils kijken. Nog voor dat de aflevering af was kwam er iemand informeren hoelang ik al nuchter was en na even rekenen kwamen ze tot de conclusie dat ik de kandidaat was die in aanmerking kwam om gelijk geopereerd te worden.  Ze moesten namelijk het hele schema om gooien en zo werd ik als nog om de geplande tijd de ok op gereden.

Manlief mocht mee de ok in en mocht bij mij blijven toen ik onder narcose ging. Het was erg fijn dat ik hem zag op het moment dat mijn ogen dicht gingen maar dat hij ook weer naast mij zat toen ik wakker werd. Vooral dat laatste schijnt erg hilarisch geweest te zijn. Ik bleef namelijk maar zeggen dat ik manlief zoooo mooi vond. Hahah. Ik kan me daar weinig van herinneren wel dat ik om extra pijnstilling gevraagd heb omdat ik zo'n buikpijn had. Dus kreeg ik wat extra morfine toegediend.

De operatie die zou ongeveer 45 minuten tot een uur duren en dat waren de langste minuten van manlief zijn leven. Want na dat uur was er nog geen bericht, zelfs na 1,5 uur kwam er nog niemand dus begon hij hem best te knijpen. Uiteindelijk na bijna 2 uur kwam ik de ok uit en werd ik wakker gemaakt. Het was de bedoeling dat ze de cyste uit mijn eierstok zouden pellen maar dit was niet te doen. Mijn eierstok was zodanig aangedaan dat deze niet meer te redden was en deze is dan ook verwijderd. Ze hebben nog een klein stompje laten zitten. Dit doen ze zodat er nog iets te bestralen is mocht ik ooit eierstok kanker krijgen. De andere eierstok zag er nog goed uit en die zit er gelukkig nog helemaal in.

Donderdag op vrijdagnacht heb ik vooral hazen slaapjes gedaan. Ik sliep steeds een kwartier tot een half uur en was dan een minuut of 10 wakker. Om vervolgens weer in slaap te vallen. In de nacht heb ik ook gevraagd of de morfine er af mocht, aangezien ik graag naar huis wilde vrijdag en wist dat, dat alleen kon zonder de morfine. De pijn was prima te doen en ik wilde snachts eigenlijk wel graag even m'n benen strekken. Dit kon niet omdat ik nog een katheter had en ze me niet alleen wilde laten lopen. Vanaf een uur of 5 heb ik dan ook liggen wachten in bed tot ik van dat katheter bevrijd zou worden en dat was pas tegen half 9. Gelukkig had ik de iPad binnen handbereik en vermaakte ik me met wat afleveringen kijken.

Vrijdag ochtend om een uur of 9 stapte manlief de kamer binnen en die hielp me uit bed en kon ik eindelijk even mijn benen strekken. De verpleging had aangegeven dat ik eerst moest douchen voor ik naar huis toe mocht. Manlief hielp me onder de douche. Waar ik me opfriste en zo vlug mogelijk afdroogde en aankleedde. Al shakend zat ik op bed want het stukje lopen en douchen vrat toch wel energie. Gelijk daarna kreeg ik mijn controles, alles was in orde en om 10 uur had ik groen licht om naar huis te gaan. De verpleegkundige keek alleen mijn dossier nog even na om uit te zoeken wat ze met de operatie precies gedaan hadden omdat ik dat toen nog niet wist. Gelukkig stond er het zinnetje in mijn dossier dat ik ongezien (arts) met ontslag mocht. Dus ik hoefde niet langer te wachten op de arts voor goedkeuring ook legde ze me uit wat ze verwijderd hadden en dat ik komende weken echt rust moet houden. Manlief hees me in de rolstoel en we gingen weer op huis aan. Zo fijn! Samen met manlief dronk ik een kopje koffie en at een (glutenvrij) broodje. Daarna haalde manlief de kinderen uit school en hielp hij me de trap op toen hij weer thuis was.

De hele middag heb ik geslapen pas om half 5 ging ik weer naar beneden. Ik zat nog maar net op de bank toen mijn schoonouders voor de deur stonden met een bos bloemen. Terwijl manlief even een boodschap ging doen liet schoonmoeder de hond uit. En schoonvader hield een oogje in t zeil bij de kinderen. Zo fijn om zonder te vragen hulp te krijgen. Om 5 uur gingen ze weer op huis aan en was manlief ook terug. Ik deed nog even een app/berichten rondje en vertelde hoe het met me ging. Na het eten was ik toch wel erg moe en kroop ik mijn bed weer in. Na een paar uurtjes kroop manlief ook naast me ik vroeg hem nog om een kop thee en we keken samen een filmpje. Veel heb ik daar niet van gezien ik zakte steeds weg.

Afgelopen nacht had ik een goede nacht en heb ik redelijk geslapen. Ik ben een paar keer wakker geweest van een zeurende pijn in mijn schouder. Die pijn hield vandaag de hele dag aan. Ook voelt mijn long als of hij elk moment uit elkaar kan klappen een erg naar gevoel. De bekkenpijn waarmee ik de operatie in ging is bijna helemaal weg. Ik ben zeer opgelucht dat de operatie achter de rug is en dat ik nu aan het herstel kan werken.

De tuin met een staartje

Zo blij waren wij dat de tuin klaar was. Helemaal tevreden met het resultaat. Ik werd gewoon vrolijk van de plantjes in de bakken en dacht ja dit hebben we goed gedaan zo!

Helaas ontdekte we de eerste week en krimpscheur in een tegel. Kan gebeuren natuurlijk maar vervelend is het wel. De stratenmaker kwam terug om de tegel te vervangen. Hij boorde diverse gaten in de tegel om hem er uit eindelijk met grof geweld uit te halen. De nieuwe tegel liet hij in het gat zakken en de tuin was weer een plaatje. Was het niet dat hij met het boren water gebruikte en dit een nare sluier achterlaat in de tuin. Helaas laat die sluier zich niet zomaar verwijderen zelfs een hogedrukspuit bied geen oplossing. De stratenmaker verzekerd ons dat het over enige maanden er uit gesleten is door de regen en dat het echt goed komt. Oke eind goed al goed dachten wij.

Tot we vorige week rare roest vlekken ontdekte in de tegels. Hoe langer en beter je kijkt hoe meer plekken je ziet. Het begint met een heel klein puntje roest en zet uit tot een flinke roest plek. Niet mooi en zo zonde! Dus wij namen weer contact op met de stratenmaker en lieten hem foto's zien. Ja zegt hij dat gebeurd wel eens als er een te hoog ijzer gehalte in het zand zit waar ze de beton tegels van maken. Er is weinig aan te doen. Manlief gaf aan dat roest uitzet en dat dit dus alleen maar zou gaan verergeren. Ja dat klopt. De stratenmaker gaf aan dat hij met de leverancier in gesprek gaat en met de fabriek hoe ze dit voor ons het beste kunnen oplossen.

De stratenmaker gaf ook aan dat hij eigenlijk zijn werk al had gedaan en dat hij de tegels niet opnieuw gaat leggen. Mocht de fabriek een nieuwe partij tegels leveren moeten ze ook een stratenmaker leveren. 'Want dit gaat niet over mijn rug'. Ik begrijp die opmerking wel want hij heeft zijn werk prima afgeleverd. Het is zuur voor ons beide. Wij zitten nu met een tuin waar we niet tevreden over zijn. Ik ben dan ook heel erg benieuwd wat voor staartje dit nog gaat krijgen. Ik houd jullie op de hoogte.

Controle echo

Gister mocht ik op controle bij de gynaecoloog. Ze wilde er zeker van zijn dat de cyste er nog steeds zit. Ondanks ik aan de pijn merk dat hij er echt nog wel zit moest er toch een echo gemaakt worden. De cyste werd opnieuw gemeten en was nu 11,5 cm bij 9.5 cm. Dat is groter dan de vorige keer. Dit kon verder geen kwaad. Manlief vroeg of we een echo foto mee mochten. Hier had hij nog een plannetje mee en dat vond ze zo grappig dat ze zelfs de echo opnieuw maakte omdat het afdrukaparaat vast liep. De laatste puntjes spraken we nog door en ze wenste me succes volgende week. Helaas is het niet mijn eigen gynaecoloog die de operatie gaat doen maar haar collega die gespecialiseerd is in deze ingreep.

Daarna kon ik naar de volgende afspraak met de verpleegkundige. Daar besprak ik mijn medicijn gebruik en dieet. Ook legde ze alles stap voor stap uit. Hoe gaat de opname, hoe gaat de narcose, wat kunt u verwachten. Allemaal fijne praktische dingen. Ze gaf aan dat er bij mij een extra persoon aanwezig zou zijn om me extra goed in de gaten te houden. ( door de recente hemiplegische migraine aanvallen) Ook word ik extra gemonitord tijdens de narcose en nog zo'n 3 tot 4 uur na de operatie. Dit om er zeker van de zijn dat alles goed gaat. Dit geeft mij wel rust. Wetende dat ze alles nauwlettend controleren. Het liefst houd ik zelf de touwtjes in handen maar dat gaat niet. Ik gaf nog aan dat ik totaal niet tegen overgeven kan en dat ik daar compleet van in paniek raak. Ik weetniet hoe anderen dat doen maar bij mij komt het er dan zelfs bij mijn neus uit waardoor ik heel benauwd word en het gevoel krijg dat ik stik. Gelukkig zei ze dat ze daar een middeltje voor hebben en dat het er voor gaat zorgen dat ik niet hoef te spugen. Op dat moment voelde ik een onwijze last van mijn schouders vallen. Dat was fijn kan ik u vertellen. Ik heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen.
Natuurlijk heb ik er nog steeds de zenuwe van maar angst nee, dat niet meer.

S middags gingen we gewapend met de echo foto langs mijn schoonmoeder. Ik gaf haar de foto en manlief zei haar, nou de gynaecoloog zei dat alles er goed uit ziet en dat het goed groeit. Nee maar.. Ben je inverwachting dan? Vroeg ze. Ja helaas zit het in mijn eierstok zei ik.. Maar wat gaan ze er mee doen ? Verwijderen? Kan je operatie wel door gaan? Uhm ja, weet je waar je nu naar kijkt? Die grote zwarte bal, is de cyste. Och zegt ze gelukkig. Ik dacht al, dat kan toch niet... En toen moest ze lachen. We dronken daar een kop koffie en gingen richting school.

De kinderen hadden daar een museum gebouwd met hun schatten die ze verzameld hebben in de vakantie. Alle ouders mochten eerder komen om door hun eigen kind(eren) te worden rond geleid door de klassen om alles te bewonderen. Ik vond het erg leuk gedaan.

Na zo'n dag vol activiteiten was mijn energie op. Koken zat er niet meer in dus besloten we om frietjes te eten. We nodigde schoonouders uit om mee te komen eten. Dit bleek een schot in de roos te zijn aan gezien mijn schoonvader een etentje had van zijn werk. Nu hoefde schoonmoeder niet alleen te eten. Ze had als verrassing een heerlijk toetje voor ons mee. Gluten en melkvrij roomijs. Echt een aanrader! Het is te vinden bij de Aldi in de vriezer.

Omdat schoonvader nog niet op de hoogte was van de echo besloot schoonmoeder een foto te maken en die door te sturen naar hem. Het grapje smaakte wel naar meer vond ze. We wachten maar kregen geen reactie. Oudste zoontje sprak nog even een berichtje in ook dat verstuurde ze. En we wachten weer. Omdat schoonmoeder het al helemaal voor zich zag hoe schoonvader uit zijn plaat ging tussen zijn collega's besloot ze er snel een berichtje achter aan te sturen met 'grapje' gelukkig kon hij het grapje wel waarderen. Zo sloten we deze best wel spannende dag heerlijk luchtig af.

Waarom het hier zo stil is....

Dat mijn hoofd op het moment niet naar bloggen staat hebben jullie inmiddels wel gemerkt door de stiltes op het blog. De reden wilde ik eigenlijk niet delen maar ik merk dat ik het fijn vind om het toch van me af te schrijven.

Het begon bij de zwangerschap van jongste. Ik had een naar gevoel in mijn bekken. Op zich ook niet zo vreemd natuurlijk tijdens een zwangerschap. Pijnscheuten tijdens het lopen, bewegen. Het werd afgedaan met bekkeninstabiliteit. Tijdens de zwangerschap deed ik rustig aan, droeg een bekkenband en hoopte dat het na de bevalling verbeterd zou zijn. De laatste weken van de zwangerschap ontdekte de verloskundige per toeval een cyste in mijn eierstok. Iets wat heel onschuldig is wat zeer regelmatig voorkomt en meestal ook vanzelf verdwijnt. Wel was het nodig een controle echo te maken na de zwangerschap om te kijken of de cyste nog aanwezig was. Dat bleek inderdaad zo te zijn en was van 2 cm naar 3 cm gegroeid. De verloskundige stelde me gerust dat dit geen kwaad kon en dat de cyste echt wel zou verdwijnen. Ze wenste me geluk met onze zoon en ik hoefde niet meer terug te komen.

Maanden gingen voorbij en de pijn zakte niet af. Dus bracht ik onze huisarts een bezoekje en die gaf me een verwijzing voor de bekkenfysiotherapie. Behalve pijn kreeg ik inmiddels ook last van andere ongemakken en ik voelde me er niet prettig bij. De bekkenfysio deed inwendig onderzoek en constateerde dat de boel nogal verzakt was van binnen en dat ik mijn spieren moest gaan trainen om het weer netjes op zijn plek te krijgen. Ik informeerde haar nog eens over de cyste maar nee dat kon het niet zijn want die zou inmiddels wel weg zijn.

Hoewel ik me helemaal niet prettig voelde bij deze vrouw ging ik keurig elke keer heen. Deed m'n uiterste best met de oefeningen en deed ze ook trouw meerdere keren per dag. Maar verbetering was er niet. Ik kreeg alleen maar meer last. Ze vertelde me dat het kwam doordat ik de oefeningen niet voldoende zou doen. Dat het mijn eigenschuld is dat ik pijn bleef houden omdat ik niet goed genoeg mijn best deed. Ook vond ze dat ik me beter moest ontspannen. Ontspannen is erg lastig als je ergens veel pijn hebt. Tenminste voor mij. Mijn pijn zit voornamelijk aan de linkerkant en span dan de rechterkant extra aan ter compensatie van de pijn. Dit is mijn manier om de dag door te komen. De pijn verbijten en door gaan. Want de pijn zit immers tussen mijn oren en is mijn eigenschuld. Het is mijn falen want ik doe het niet goed. Keer op keer werd ik gekwetst en met steeds meer tegen zin ging ik naar de fysio.

Rond de kerst periode vroeg ze me hoe mijn kerst was geweest. Ik vertelde haar dat ik een fijne kerst had gehad. Ik had het me vooral makkelijk gemaakt. Zo aten we een keer macaroni en keken we s avonds een filmpje op de bank.Mijn broertje kwam eten en ik had zuurkool gemaakt. Iets wat beide jongens lekker vinden en zonder morren op eten. Het was gezellig en na het eten deden we een spel met zijn alle. Ik kijk er op terug als een leuke avond. Gelijk begon ze dat ik beter met familie kon gaan eten. Gezellig met zijn alle en dan niet iets simpels maar een 3 of 5 gangen menu aan een luxe gedekte tafel lekker met een wijntje erbij. Ik legde haar uit dat ik absoluut niet zolang op een stoel kan zitten. Dat de kinderen dat ook niet echt leuk vinden om onbekende sjieke dingen te moeten eten omdat het kerst is. Maar die kunnen dan gewoon gaan spelen toch? Ja dat zou kunnen en zelf kun je dan toch op bed gaan liggen tussen de gangen? Ik gaf aan dat juist dat mij erg ongezellig lijkt en dat ik vooral al dat gedoe met kerst helemaal niets vind. Het is gewoon niet mijn ding punt. Toch vond ze dat het echt niet kon om zuurkool te eten met kerst.

Een afspraak later was het nieuwe jaar begonnen en informeerde ze mij naar onze jaarwisseling. Ik vertelde haar dat wij het zeer relaxt hebben gehad. Nadat we de jongens op bed hadden gelegd kropen wij ook in bed. We keken een filmpje in bed. Hoe luxe en relaxt! We gingen rond ene uur of 9 slapen en ik werd om kwart over 12 wakker van een hoop lawaai en flitsen. Het duurde even voor ik realiseerde dat het oud en nieuw was dus haalde de jongens uit hun bedjes en legde die bij manlief. Schoof de gordijnen open om lichtjes te kijken en elkaar een fijn nieuw jaar te wensen. Nog geen 10 minuten later vroegen de kinderen of ze weer mochten gaan slapen. Dus bracht ik ze terug naar hun eigen bed en schoof ik de gordijnen weer dicht om zelf ook weer verder te slapen. Nou dat had ik dus beter niet kunnen vertellen. Want ik had met vrienden moeten toosten met champagne en ik had bewust afscheid moeten nemen van alle nare dingen uit het vorige jaar. Toen ik tegen haar zei dat ik een heel mooi jaar had gehad en dat er eigenlijk niets was om afscheid van te nemen realiseerde ik me dat de enige waar ik afscheid van wilde nemen was van deze fysiotherapeute. Toch maakte ik een nieuwe afspraak ergens in februari. Die belde ik af. Ik werd een week later terug gebeld gelukkig nam manlief de telefoon op want ik denk niet dat ik erg vriendelijk had kunnen blijven. Manlief heeft ruim een uur met haar aan de telefoon gezeten en uitgelegd dat ik wilde stoppen omdat er geen verbetering in zit. Dat haar manier van fysio therapie niet bij mij past en dat de klachten alleen maar verergerd zijn.

Dus liep ik door met de pijn en klachten tot ik het in juli niet meer had. Dus belde ik de huisarts op om te vragen voor een verwijzing naar een gynaecoloog. Daar kon ik wonderbaarlijk snel terecht.In augustus had ik daar mijn eerste afspraak. Er werd geluisterd en begrijpelijk geknikt. Er werden vagen gesteld en uit eindelijk kwam het onderzoek. Ze legde haar hand eerst op mijn onderbuik en zei maar mevrouw blogaanmnbeen! ik voel het probleem al. Ze maakte daarna een echo en direct verscheen de boosdoener van mijn pijn in beeld. De cyste in mijn linker eierstok was in die 4.5 jaar flink gegroeid. Hij heeft een afmeting van 11 bij 7 cm. Maar geen wonder dat u pijn heeft mevrouw! hoe komt u de dag door? Nou stapje voor stapje. En u gaf aan dat u het gevoel had dat er de hele dag een kudde olifanten een polonaise hielden in u bekken. ja dat snap ik wel! En tot slot, u zei dat de boel verzakt was? Maar mevrouw alles zit prima op zijn plek hoor maakt u zich daar maar geen zorgen om wel word het allemaal verdrukt door de cyste.

Maar de cyste die moet er uit! En dus plande wij een operatie in. Ze gaan proberen om de cyste uit mijn eierstok te pellen. Lukt dit niet dan verwijderen ze de eierstok helemaal. Verder kan ze er nu weinig over zeggen. Aankomende donderdag heb ik een controle echo en dan kan ik ook de laatste puntjes door bespreken. Volgende week donderdag staat de operatie gepland. De exacte tijd weet ik nog niet wel dat het in de middag is en dat ik minimaal een nacht moet blijven. Ik vind het super spannend. Het idee dat ik onder narcose ga vind ik helemaal niets. Dat beangstigd mij enorm.

Terug in het ritme

De vakantie zit er inmiddels al een ruime week op. Het schoolleven en het daarbij behorende ritme en de agenda vol met afspraken heeft weer zijn intrede gedaan in het gezin. Dat is op zijn zachts gezegd even wennen.

Oudste die de hele vakantie vroeg: Mama mag ik al naar school? Is de vakantie nou al voorbij? Kon de 1e dag zijn bed niet uitkomen. Zijn hoofd voelde als een steen hij klaagde over buikpijn. Duidelijk last van zenuwen. Naar groep 3 is ook een hele stap. Op school zochten we samen zijn naam kaartje en bekeken we welk werkje hij mocht gaan doen daarna nam ik afscheid en bracht ik jongste naar de klas. Die zich onmiddellijk bij zijn vriendjes voegde en honderd uit begon te vertellen over zijn vakantie. Een kus en een knuffel daar had hij eigenlijk al geen tijd meer voor.

Met een big smile en al huppelend kwam oudste uit school. Duidelijk opgelucht en zin om na de boterham weer terug naar school te gaan. Mama groep 3 is echt super leuk! Jongste had het ook wel leuk gehad. Zijn vriendjes en vriendinnetjes zien was leuk maar meneer wilde wel weer vakantie want thuis kan ik ook spelen.

Toen ze smiddags uit school kwamen waren beide vol verhalen, oudste vertelde wat hij allemaal mocht doen en jongste gaf me het vakantie verslag van zijn vriendjes. Mama weet je die heeft dit gedaan en die heeft dat gezien! Zo leuk.

Ondanks dat ze het super leuk hadden gehad merkte ik ook dat de koek op was. Dus zette ik de televisie voor ze aan. Aten we op tijd en bracht ik beide mannen al voor 6 uur naar hun bed.

De dinsdag na de vakantie had ik een shop afspraak met m'n schoonzusje. Ze is inverwachting van haar 2e kindje en wij hebben de traditie om samen te gaan shoppen. Dit hebben wij bij haar 1e gedaan en bij onze 2 kinderen. Zo gezellig. We hadden afgesproken dat ze na het naar schoolbrengen van haar dochter naar mij toe zou komen. Ik bracht de jongens naar school en was nog maar net binnen toen ik haar al zag aan komen. Met man had ik nog even een spoed beraad want er stond een afspraak logopedie in de agenda voor jongste en tussen de middag mocht hij met de jongens een boterham thuis eten. Dat kon allemaal maar net voordat hij naar zijn werk moest. Ploegendienst heeft zo zijn voordelen.

Schoonzusje was er en we dronken eerst gezellig een kopje koffie thuis. Om kwart over 9 stapte we de auto in. We kletsen wat af we bespraken alle ins en outs en voor ik het wist stonden we al voor de winkel. Eerst de kinderwagen ophalen. Als het goed was lag die namelijk al klaar voor haar. Jammer genoeg was er iets mis gegaan en de kleur kinderwagen die ze besteld had was niet meer leverbaar. Ontzettend balen natuurlijk. Samen zochten we een andere kinderwagen uit en ze stuurde foto's na haar wederhelft. De wagen werd goedgekeurd. Helaas konden we deze niet gelijk mee nemen maar moest ook deze besteld worden. Gelukkig was het mogelijk om deze kosteloos te laten bezorgen zodat ze niet nogmaals langs dit filiaal moest.

We vervolgde onze weg naar een andere leuke babyspullen winkel. We snuffelde en kozen van alles. Heel wat pakjes zocht ze uit. Een leuke afwisseling van schattig tot super stoer. Maar ook handige dingen als een badcape, lakentjes voor in de wieg en ledikant. Bakjes voor de borstvoeding een mandje voor op de commode. Voor dat we er erg in hadden was het al na 12en. Ik kreeg een berichtje van manlief. Het klopt toch dat ik de kinderen om kwart over 12 moet ophalen? De schrik sloeg me om het hart. Ik had immers met hem doorgesproken dat de kinderen om kwart voor 12 uit waren.
Ik zag het al voor me dat de jongens al die tijd hadden staan wachten op nhet schoolplein en dat er niemand was die ze op kwam halen.Gelukkig werd ik al snel uit m'n lijden verlost en kreeg ik een foto toe gestuurd van de jongens thuis. Wij gingen richting kassa waar ik alles afrekende. Het is zo leuk om iemand blij te maken en te verwennen! We gingen snel op huis aan. Want misschien kon ik m'n mannen dan nog net gedag zeggen. Helaas liepen we elkaar net mis.

Door alle drukte waren we helemaal vergeten te lunchen dus deden we dat gezellig thuis. We dronken  na de lunch nog een kop koffie en toen was het voor haar al tijd om dochter uit school te halen. Zelf had ik nog even een half uurtje. Ik besloot om op de bank te gaan liggen. Wat was ik blij dat ik het wekkertje had gezet anders hadden de jongens echt op het schoolplein staan wachten.

Hoe gezellig en leuk ik het ook heb gehad met het shoppen het was eigenlijk veel te veel voor mij. Ookal wist ik dit stiekem al van te voren. Dus de dagen erna lag ik vooral met heel veel pijn op bed. Op het moment dat ik dacht dat het lichamelijk allemaal wel weer ging kreeg ik er een migraine aanval over heen. Dus volgende er een blog stilte van een ruime week.

Hoe waren de eerste weken bij jullie na de vakantie?

Regenton

Bij een nieuwe tuin met plantjes hoort ook een nieuw huishoudelijke taak, namelijk de plantjes water geven. Bij het aanleggen van de tuin hebben wij hier al goed overnagedacht. We wilde namelijk een regentonplaatsen maar waar laat je dat grote ding? Op een manier dat het bij de tuin past en niet een sta in de weg is.

De plek waar ik de regenton wilde hebben was al snel duidelijk namelijk in de hoek bij de regenpijp wel zo makkelijk voor het aansluiten.  De regenpijp is bij ons naast de voordeur en omdat we vanuit de bouw van de woning een soort opstap hebben bij de voordeur zou de regenton hier nooit geplaatst kunnen worden. Samen met de tuinman was ik wat aan het brainstormen en besloot hij dat het een groot plateau moest worden bij de voordeur zodat de regenton op de opstap paste. Daarmee was ook gelijk de keus voor ons gemaakt of we de opstap zouden laten wegbreken of betegelen. Dat is dus het laatste geworden.

Omdat manlief gekozen had voor een zinken regenpijp was het een uitdaging om het juiste tussen stuk te vinden om de regenton te kunnen aansluiten. Voor het geheel wil je natuurlijk ook een zink tussenstuk en geen plastic. Gelukkig vond hij die online. Na een uurtje knutselen had manlief het tussenstuk er tussen.

Om het voor mij mogelijk te maken om de planten water te geven hebben we een dompelpomp in de regenton geplaatst. Hierop kan ik heel gemakkelijk de tuinslang klikken en de planten water geven. Geen gesjouw met emmers of gieters met water.

Wat ons opvalt is dat de bakken waar de planten in staan erg warm worden. Wij hebben gekozen voor een donkere steen en hierdoor verdampt het water in de bakken erg snel! De stenen van de bakken worden echt kokend heet. Mocht je ooit zelf voor de keuze staan welke kleur bakken je laat of gaat metselen houd hier dus rekening mee. Opzich is het geen probleem maar de planten hebben wel extra water nodig. Dat is iets waar ik me best op heb verkeken. Wij kunnen ongeveer 3x de planten water geven en dan is onze regenton al leeg.

Al met al ben ik super blij met onze tuin.

Balans

Aan het begin van het jaar had ik bedacht dat ik dit jaar een jaarthema zou doen, namelijk het thema balans. Prachtige ideeën had ik aan het begin van het jaar, hoe ik van dit jaar een evenwichtig jaar kon maken.  Het ene naar het andere blog idee popte in mijn hoofd en ik had er zin in. Maar… Het liep anders.

Nu is het zo dat het schrijven over balans er helemaal niet van komt.  Het thema ben ik niet vergeten en hoewel ik naar de balans verlang lijkt het juist wel dat dit jaar juist enorm uit balans is. Misschien geeft dit juist wel een extra reden om maar snel te beginnen met mijn jaarthema.

Dit jaar is tot nu toe gevuld met veel veranderingen in en om het huis. Een deel daarvan is volgens planning maar een deel ook niet. Soms is dat best even slikken en moeten wij dingen loslaten en keuzes maken om het anders aan te pakken. De grootste invloed heeft dit op de financiën.  Aan het begin van het jaar was ik zo blij dat we eindelijk van de restschuld af waren. Dat we geen schulden meer hadden op de hypotheek na. Maar helaas bracht een (noodzakelijke) verbouwing van de zolder daar verandering in. We sloten weer een nieuwe lening af naast de hypotheek.  Manlief heeft inmiddels al een begin gemaakt met de verbouwing, maar het grootste deel ervan zullen wij uitbesteden. 

In maart begon jongste zoon op de basisschool . Leuk, nieuw en spannend! Een totaal nieuw dag ritme voor zoon maar ook voor mij. Niet meer de hele dag die gezellige peuter om me heen die om aandacht vroeg maar stilte momenten op het moment dat ze beide op school waren. Eerlijk gezegd geniet ik er volop van.

Tot slot mijn lichaam wat totaal uit balans is. Ik merk dat ik echt pieken en dalen heb. Momenten dat ik van de pijn, dagen in mijn bed moet door brengen. Maar ook momenten dat ik me goed genoeg voel om met de kinderen een middag weg te gaan of een klusje in huis aan te pakken. 

Op naar balans en een evenwichtig leven. 

Op mijn wenken bediend

Ik had er veel eerder over moeten schrijven. Het herfstachtige weer. Want wat hadden we gister een prachtige zomerse dag! Ook vanmorgen werd ik helemaal blij toen ik de gordijnen open deed. Zo zonnig! Dus liet ik vanmorgen de hond uit zonder vest aan. Sterker nog, ik zit nu dit berichtje te typen in de tuin met een heerlijk kopje koffie erbij.

Vandaag heb ik best een drukke dag voor de boeg. De kapper voor manlief komt vanmiddag bij ons thuis knippen en na het avondeten gaan we richting de kapper voor de kinderen. Eigenlijk wil ik ook nog twee wasjes wegwerken. Ondanks dat ik dit weet en hier niets meer bij kan hebben, energie technisch wil ik graag iets met de jongens onder nemen. Het is zo mooi weer. Dus ik denk dat ik vandaag in huis de boel de boel maar laat en even op avontuur ga.

Wat we gaan doen is aan de kinderen. Misschien een rondje fietsen naar een speeltuin in een andere wijk. Of naar de grote speeltuin om de hoek waar een heerlijk terrasje is. Of toch liever een rondje door het park wandelen en naar de kinderboerderij. Tussen de middag een picknick in het park is ook nog een optie. Hmm ideeën genoeg.

Ik wens jullie allemaal een hele zonnigedag toe!

Zomervakantie

We zijn op de helft van de zomervakantie en dan is daar in ene het besef.

Ik slaap nog steeds onder een dekbed! Ik draag vaker een shirt met lange mouwen dan een t shirt. Ik heb nog geen 1x dit jaar een korte broek aan gehad. Ik pak er zeer regelmatig een vest bij en op de bank heb ik 9 van de 10 keer een plaid over me heen. Simpel weg omdat ik het koud heb.

Als ik terug denk aan de zomer vakanties van vroeger. Dan herinner ik vooral al die dagen dat ik niet kon slapen van de hitte. Dat ik verplicht tussen de middag naar binnen moest van mijn moeder. Dat ik uren aan het zwemmen was in het zwembadje in de tuin. Dat we fietstochtjes maakte en in de berm gingen picknicken. Dat we vooral heel veel buiten waren.

Kom maar door met die zomerse dagen want dit soort herinneringen gun ik mijn kinderen ook.

Hoewel ik een echt herfst mens ben vind ik het stiekem nu veel te vroeg voor het herfst gevoel. Laat mij nog maar een paar weken klagen over die vieze hitte zodat ik straks als het echt herfst is op en top kan genieten van mijn favoriete seizoen.

Pannen

Op de een of andere manier lijkt het wel als of onze koekenpannen heel snel op raken. Terwijl onze gewone kookpannen en de braadpan het nog steeds prima doen. Sterker nog onze braadpan en gewone pannen zijn nog steeds de 1^e die we kochten toen we samen gingen wonen terwijl we ondertussen al ontelbaar veel koekenpannen hebben versleten.

Het besef kwam toen ik voor de zoveelste keer in mijn kast keek en zag dat van alle koekenpannen de antiaanbaklaag weer stuk was en begon te bladderen. Niet bevorderlijk voor de gezondheid. Waarom is dat toch elke keer?  Ik bedacht dat ik eigenlijk een koekenpan wilde met de bodem van de braadpan. Die bakt namelijk prima en is van een goede kwaliteit gezien de levensduur. 

Dus ik zocht het merk van onze braadpan op, die stond gelukkig aan de onderkant vermeld. Tikte het in, in een zoekmachine op internet en tot mijn verbazing zag ik dat dit type koekenpannen bestaan! Ik noteerde het type en de maat van de pan en appte het door naar manlief. Ik zei dat ik zo'n pan graag op mijn wensenlijstje wilde hebben.

Blijkbaar was manlief het geheel met mij eens want een dag later stond de postbode voor de deur met een pakket. Ik was echt blij verrast. Helemaal toen ik het pakket openmaakte en er zelfs 2 koekenpannen in aantrof!

Wat ben ik toch super blij met mijn pannen! Ze voldoen precies aan mijn verwachtingen. Deze had ik graag heel wat jaren eerder in mijn keukenkastje willen hebben.

Incassobureau het vervolg

Een aantal weken terug schreef ik over de brief die wij ontvingen van het incasso bureau. Hoe staat het er nu mee?

Wekelijks belde wij 2 x met de belastingdienst voor een update van ons dossier. Ondanks dat ze ons beloofd hadden contact op te nemen met ons, hebben wij daarvan tot op heden nog niets vernomen. Sterker nog de eerste paar keer dat wij belde melde ze ons dat ze ons niets konden vertellen met betrekking tot ons dossier omdat er nog niets was aangevuld. Gelukkig kon de medewerker die we vorige keer aan de telefoon hadden melden dat ons dossier op afgerond staat. Dat we de brief die we van het incassobureau hebben ontvangen als niet verzonden mogen beschouwen. Toen manlief vroeg om een bevestigingsbrief van deze afhandeling melde de medewerker ons dat hij die ons helaas niet toe kon sturen ivm fraude of onderscheppingsgevaar met de post of via de mail.

Ik blijf het een raar verhaal vinden. Dus deze week bellen wij nog maar een keer met de belastingdienst en wil ik wel heel graag bevestiging ontvangen dat wij inderdaad de rekening van het incassobureau niet hoeven te betalen omdat het geld inmiddels in het juiste potje of met het juiste betalingskenmerk geregistreerd staat.

Wat zouden jullie doen? er nogmaals achteraan bellen? of de medewerker op zijn woord geloven dat het inderdaad geregeld is?

Uitje voor twee

Al eerder schreef ik er over dat ik voor manlief zijn 30e verjaardag kaartjes had gekocht voor een voorstelling in augustus. Afgelopen zaterdag was het dan zover. Het uitje naar Scheveningen stond op de agenda.

Dat uitje is gelijk ook de reden waarom het zo stil was op dit blog afgelopen week. Vooraf aan een uitje moet ik heel veel rusten. Tel daarbij op dat we de week ervoor vreemd volk over de vloer hadden voor de tuin en het resultaat was een oververmoeid en totaal uitgeput lichaam. Na dagen vol slapen en rusten ( girlmore girls kijken op Netflix) voelde ik me gelukkig zaterdag fit genoeg voor het uitje.

Smorgens brachten we eerst de kinderen naar opa en oma toe want die mochten daar logeren. Voor de jongens stond er ook een leuke dag geplant. Ze gingen namelijk naar het piratenschip in Almere. Om 10 uur reden manlief en ik richting Scheveningen daar aan gekomen besloten we om naar sealife te gaan. Want we hadden immers tijd genoeg aangezien de musical voorstelling pas om half 3 zou beginnen.

Wat is dat toch mooi al die Aquariums vol met vissen. Hoe langer je kijkt hoe meer je ziet. We namen daar dan ook uitgebreid de tijd voor. Namen plaats op de krukjes die her en der stonden. Bij het zien van al die prachtige vissen begint het toch weer te kriebelen om zelf ook een aquarium te nemen. Maar dat doen we niet hoor. Jaren terug hadden we een prachtige bak maar een simpele reken som liet ons toen zien wat alles koste om dan nog maar te zwijgen over de uren onderhoud die er in gaan zitten elke week.

We vervolgde onze weg en kwamen uit op een terrasje van de beren keten waar we ook besloten om te gaan lunchen. Bij na vraag bleken ze zelfs een heuse allergenen kaart te hebben waaruit ik veilig een glutenvrij gerecht kon kiezen. Ik at een zeer uitgebreide lunch namelijk kipsate met frietjes. Blij kan ik jullie melden dat ik er niet ziek van ben geworden. Echt glutenvrij dus.

Na het terrasje gingen we op de boulevard zitten mensen kijken. Verwonderd hebben we zitten kijken naar de vele mensen die met powerbanks rondliepen met hun telefoon in hun hand. Na een schuine blik op hun telefoon schermpjes zagen we al snel dat ze op Pokemon jacht waren. Mensen liepen heen en weer en heen en weer. Gezinnen waarvan de ouders helemaal in hun telefoon zaten en de kinderen er verveelt om heen hingen echt verbazingwekkend. Manlief en ik hebben daar best wel lol om gehad. Nou ja zeg daar loopt die meneer weer! Goh dit gezin hebben we slechts 8x voorbij zien komen. De afgelopen 20 minuten.

Rond 2 uur liepen we richting theater. We konden al snel de zaal in en zaten op een fijne plek waar we het podium goed konden zien. We hadden het geluk dat er vrij kleine personen voor ons zaten waardoor dit kleine persoon niet tegen een meterslange rug en achterhoofd hoefde te kijken.  De show was echt prachtig. Compleet met vuur, confetti en harde knallen. Veel dans en zang. Moe maar voldaan reden we naar de Show naar huis.

Dat we uitgebreid geluncht hadden was maar goed ook want rond 7 uren waren we pas thuis. Daar zette ik de oven aan en schoof er diepvriespizza's in. Voor mezelf uiteraard een glutenvrije. Ik belde nog even met mijn moeder om te vragen hoe het met jongens ging en of ze een leuke dag hadden gehad. Manlief gaf de plantjes nog even water en liet de hond uit om daarna op de bank te ploffen. We keken samen een film op Netflix terwijl we onze pizza op aten. Omdat dat ik niet meer wist hoe ik zitten of liggen moest op de bank besloten we om de film af te kijken in bed. Het is soms zo fijn om een tv op de slaapkamer te hebben!

Zondag mocht manlief helaas weer vroeg naar zijn werk terwijl ik heerlijk kon uitslapen. Ik heb vooral erg rustig aan gedaan. Lekker ontspannen op de bank gezeten wat afleveringen gekeken van die ene onwijs leuke serie. Nog wat gekleurd en voor de rest niets. S avonds was ik zo blij dat de jongens weer aan tafel zaten met het eten dat ons gezin weer compleet is. De jongens vol verhalen en wij vol verhalen we kunnen er weer even tegen aan!

Hoe was jullie weekend?

Voortuin

Joepie ook de voortuin is klaar.



Plantjes shoppen!

De stratenmaker had er behoorlijk wat werk van. Eerst het puin ruimen en afgraven om vervolgens bakken op te bouwen en de tuin te bestraten. Ze zijn dan ook een dag langer bezig geweest dan de planning was. Het resultaat is er dan ook naar.

Tuin indelen.

Nadat de stratenmaker zijn werk had opgeleverd was het tijd om plantjes te gaan shoppen. Hoewel mijn consuminder hart heel hard riep let op de kleintjes!! Let op de prijsjes heb ik dat bewust niet gedaan. Ik wil deze keer een tuin die helemaal naar mijn zin is. Ik heb dus puur gekeken naar welke plantjes ik mooi vind. Daarbij wel een aantal puntjes in acht nemend. Ik wilde de basis beplanting van vaste planten die goed tegen de zon kunnen aangezien onze voortuin op het zuiden is. Op het moment dat ik de kar vol had staan liep ik wel wat ongemakkelijk naar de kassa toe. Bij de kassa mochten wij een ruime 180 euro afrekenen. Snel betalen en er niet te veel bij nadenken. Toch blijft het een raar iets. We laten de tuin voor duizenden euro's aanleggen en bestraten maar een paar honderd euro voor plantjes doet zeer.

Thuis zette ik de plantjes met pot en al op de bakken. Zo kon ik bepalen waar ik welk plantje wilde voor ik begon met het echte planten. Er werd geschoven tot ik blij was met het resultaat. Nadat de basis stond zag ik al snel dat ik bodem bedekkers en eenjarig goed miste. De volgende dag reden we naar een ander tuin centrum om daar de ontbrekende plantjes te kopen. Voor dit jaar staan de bakken er prachtig bij al zeg ik het zelf.

Als het eenjarige spul is uit gebloeid, kan dat aan het einde van het seizoen uit de bakken. Zo krijgen de vaste planten de ruimte om te groeien en de bakken op te vullen voor volgend jaar.

Ik kan me bijna niet meer voor stellen dat onze tuin er 2 weken geleden nog uit zag als een vuilstort plaats.

Armoede

Armoede is vaak dichterbij dan je denkt.

Zo ook bij een gezin bij ons in de wijk. Hoe meer ik mijn ogen er voor opende hoe meer kleine dingen mij op vielen. Het zijn meestal de kleine dingen in een gesprek. Want er is schaamte heel veel schaamte.

Hoe vaker wij een praatje maken met elkaar hoe opener ze worden. Af en toe passen wij op, op het meisje uit het gezin. Moeder heeft een eigenbedrijf en werkt daarnaast in loondienst. Vader heeft na het faillissement van zijn eigen bedrijf heel wat uitzendwerk gedaan met tussen posen van werkeloosheid. Nu lijkt hij op zijn plek te zitten en heeft een jaarcontract. De opluchting die de moeder daardoor had was ongekend. Er moet heel veel gewerkt worden om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. De schulden van het faillissement zijn hoog.
Ze vertelde me dat ze soms een tas met boodschappen ontvangt van haar ouders om maar eten op tafel te kunnen zetten. Dat ze regelmatig een boterham eten s avonds en dat ze zeer dankbaar is dat hun dochter regelmatig een warme hap bij ons mee mag eten. Op de dagen dat we oppassen.

Net voor de vakantie was er een groot probleem. Ze werden door school op het matje geroepen dat dochter al een jaar naar school was geweest, gebruik had gemaakt van allerlei faciliteiten zoals schoolreisje, uitstapjes, museum, sinterklaas en kerst viering maar dat de vrijwillige ouderbijdrage van 35 euro per jaar nog niet was betaald. Boos en verdrietig waren ze want waar moesten ze het geld vandaan halen? Op school werd er gedreigd met het feit dat dochter niet meer mee mocht doen met deze extra dingen in het lesprogramma. Ik heb het heel erg met ze te doen maar oplossen kan ik het niet voor ze. Want als ik er voor kies om deze rekening te betalen wat lost dat dan op?

Een tijd lang heb ik zitten te denken wat ik kan betekenen. Ik ben echt van mening dat rekeningen betalen voor hun echt de oplossing niet is. Maar ik kan natuurlijk wel de dochter zo nu en dan even uit de situatie halen. Vakantie en uitjes zit er voor het meisje niet in. Ouders werken de vakantie door. Want eerst moeten alle achterstanden en schulden weg gewerkt worden. Logisch, maar voor hun dochter is het niet leuk.

Vlak voor de vakantie besloten manlief en ik een uitje te plannen waar we het meisje mee nemen. We prikte een datum en heel voorzichtig vroeg ik de moeder of we haar dochter in de vakantie die dag mee mochten nemen? De blik in haar ogen was onbetaalbaar. Ja natuurlijk mag dat! Wat leuk en wat lief dat jullie dat willen doen. Wat zal ze genieten die dag. Maar ik hou het wel geheim voor haar hoor! Want als het niet door gaat is de telleurstelling zo groot. Nog een paar nachtjes en dan is het zover! Wij hebben er zin in.

Zien jullie wel eens armoede in jullie omgeving?

1e vakantie week

De eerste vakantie week zit er inmiddels al weer op en wat is er hier in huize blogaanmnbeen weer een hoop gebeurd.

nieuwe aansluitingen

Ging ik met manlief en de jongens op Pokemon jacht. Gelukkig is het nieuwtje er inmiddels vanaf en vinden zoontjes naar de speeltuin weer veel leuker.

kregen we een brief van het incassobureau. Waar ik inmiddels zelf nog maar eens over gebeld heb met de belastingdienst die mij helaas niet meer konden vermelden en helaas ook nog geen update konden geven van Het dossier. Maandag weer bellen.

Was het woensdag zo heet dat de stratenmaker ons belde hij een dag later met de tuin zou beginnen. Brachten we de jongens toch naar oma die een dag zou oppassen en haar tuin helemaal verbouwd had tot zwem en speel paradijs. Had manlief middagdienst waardoor ik een dagje helemaal voor mezelf had. Ik besloot er een ultiem rust dagje van te maken. heerlijk lang uit op de bank met een Netflix filmpje. Blijkbaar was ik veel vermoeider dan ik dacht want het einde van de film heb ik niet gezien en opende pas enkele uren later mijn ogen.



wasmachine klaar voor gebruik

Had manlief het super druk en heeft naast zijn ploegendienst de wasmachine weer aangesloten op zolder. Elektra is in gefreesd en de waterleiding weg gewerkt de vloer is verstevigd met osb platen. De kanjer!








Zijn de stratenmakers op donderdag begonnen met het leeg halen van de voor en achter tuin. Alleen al door het leeg halen is het ontzettend opgeknapt.

voortuin voor de werkzaamheden.

voortuin leeg gehaald.

Vrijdag is de achtertuin betegeld. We kunnen dus weer heerlijk van de tuin genieten met het mooie weer. Nu nog even brainstormen waar ik planten bakken wil en met welke planten of bloemen.



Achtertuin, uitgevlakt.

achtertuin met tegels!

Savonds gingen we bij familie puppy knuffelen. De kleine beestjes zijn nu al bijna 6 weken oud, heel bewust hebben we gewacht met een bezoekje tot we zeker wisten dat ze allemaal een nieuw baasje hadden gevonden. Want ik heb nou eenmaal een zwak voor Franse bullen. Ze zijn zo leuk! En lief en kunnen onwijs hard snurken en puppy's zijn altijd te leuk, te schattig en om op te vreten! Ja natuurlijk ook als ze oud en bejaard zijn vind ik ze nog net zo leuk onze bull is vorige week 8 geworden. En ik denk dat ik onze oma bull niet blij maak met een klein speelmaatje in huis. Alhoewel.

Toen we daar op visite waren kwam steeds dezelfde pup naar me toe. Heerlijk zacht en knuffelig en nog zo super stuntelig. Ik maakte een grapje dat ik de pup mee zou nemen onder m'n t shirt. Toen familie aangaf dat dit beestje nog opzoek was naar een nieuw baasje. Maar ze hadden toch allemaal al een baasje? Ja maar er was geen klik met deze mevrouw en de manier hoe ze met het hondje omging voelde niet goed wat familie had doen besluiten om een ander geschikt huisje te zoeken.



natuurlijk mag de droogmolen niet ontbreken.

Ow wat wilde ik dat graag. Over een paar weken het hondje een thuis te kunnen geven. Lang heb ik er met manlief over gesproken. Want is dat wel verstandig? Want een jonge hond zit vol energie en heeft ook op mijn slechte dagen veel aandacht nodig. Natuurlijk kunnen de kinderen dan spelen met het beestje maar een wandeling kunnen ze niet zelfstandig maken. Onze oma bull vind het allang best als ze een dag haar blaas alleen even leegt aan de overkant op het veldje. Zonder een rondje om. Die vervult haar dagen voornamelijk met slapen.

Het is natuurlijk wel een buitenkansje, het hondje is in onze favoriete kleur. We weten wie de ouders zijn, weten dus de herkomst en voor enkel de vergoeding van de onkosten mogen wij het beestje mee nemen. Zeer voordelig dus. Mijn bullen hart klopt zeker sneller bij het zien van dat kleine hummeltje maar ja wat is wijsheid...

Zaterdag was een dag met een terugval. Smiddags begon voor de 3e keer mijn gezicht te tintelen en hangen en ja hoor daar was wederom een hemiplegische migraine aanval. Vorige keer heb ik het heel bewust niet gemeld op het blog ik hoopte zo dat het zou over waaien. De huisarts noemde het zorgwekkend dat het op een kort termijn weer gebeurde. Gister melde ik mij weer bij de huisartsen post en maandag mag ik weer een bezoekje brengen aan mijn eigen arts. De medicatie die ik de 2e keer kreeg zorgt ervoor dat de aanval minder heftig is. De hoofdpijn zakt sneller af en hield gelukkig geen 3 dagen aan. Ook kwam het gevoel een stuk sneller terug in mijn gezicht. Dus ook gister nam ik een migraine pil en zakte al snel de hoofdpijn weg. Het gevoel is ook terug in mijn gezicht het voelt alleen nog wat dof aan en ik heb een wattig hoofd. Door deze aanval denk ik dat ik het antwoord heel duidelijk heb gekregen dat het niet verstandig is om de pup in huis te halen. Hoe graag ik dat ook zou willen.

Hoe was jullie week?









Incassobureau

Daar lag vanmorgen compleet onverwacht een brief van het incasso bureau bij ons op de mat.
Het eerste wat ik dacht was die is vast verkeerd bezorgd, want wij hebben helemaal niets met een incasso bureau te maken. Nadat ik wat beter keek bleek het wel aan ons geadresseerd te zijn.

Toen ik de brief las zag ik dat het ging om een rekening voor de belastingdienst. Een rekening waarvan ik bijna zeker wist dat ik die betaald had. Dus ik controleerde mijn internetbankieren en speurde naar de betaling en ja hoor daar zag ik hem staan. Overgeboekt naar de belastingdienst op 3 juni. Op de brief stond ook een telefoon nummer vermeld en ik besloot er een telefoontje aan te wagen.

Ik zette eerst een kop koffie en zocht de papieren bij elkaar. Legde pen en papier klaar en vertelde de kinderen dat ze met hun vriendjes maar even in de speeltuin of in de achtertuin moesten gaan spelen omdat mama even een heeeel belangrijk telefoontje moest plegen.

Na het doorlopen van het een mega keuze menu kreeg ik toch eindelijk een echt persoon aan de lijn. Ik vertelde dat ik de brief had ontvangen en dat ik naar mijn idee de rekening in juni al voldaan had. Omdat te controleren had hij een aantal gegevens nodig. Mijn bsn nummer, het bsn nummer van manlief. De betalings gegevens. Na het opnoemen van de betalingsgegevens kwam al snel het probleem boven water.

Ik had inderdaad keurig de rekening betaald alleen een verkeerd betalingskenmerk gebruikt waardoor het bedrag of in een verkeerd potje beland is of een rekening van een ander persoon heb betaald. Tja en nu dan? Meneer stelde me gerust door te zeggen dat dit wel vaker voorkomt en dat ze hier een procedure voor hebben. Er word een onderzoek ingesteld om uit te zoeken waar de betaling terecht is gekomen. Dan gaan ze bepalen of het nodig is om het bedrag te stoneren of dat ze het bedrag door sluisen naar het juiste potje. Dit kan echter wel enige tijd duren.

Maar wat doe ik dan met de rekening van het incasso bureau? Moet ik die betalen? Hij had daar niet direct antwoord op en zette mij in de wacht. Al snel kon hij mij uitstel van betaling aanbieden van 4 maanden. Ja graag. Hij vertelde mij dat er slechts 1 maal een uitstel van betaling aangeboden kon worden en dat er verder in de toekomst voor deze aanslag geen andere betalingsregelingen meer getroffen kunnen worden.

Dus ik vroeg hem wat te doen na die 4 maanden? Nou dan mag ik hopen dat wij inmiddels achter haalt hebben waar het geld terecht is gekomen en de rekening kunnen verrekenen. Hij zegt op dat moment vervalt ook de uitstel van betaling. Want de rekening hebben jullie in principe voldaan alleen met een verkeerd betalingskenmerk.

Ok hoe nu verder? U word over 2 werkdagen terug gebeld door een medewerker met een update over u dossier. Binnen 15 werkdagen ontvangt u een brief over de post met acceptatie van de betalings uitstel. En verder wil ik u een hele fijne dag wensen mevrouw. Maakt u zich vooral geen zorgen wij gaan dit oplossen. U ook een hele fijne dag belastingdienst medewerker en bedankt!

Hebben jullie wel eens zo'n fout gemaakt? Hoe is dat afgelopen? Waar ik vooral heel nieuwgierig naar ben is hoe lang heeft het geduurd voordat het was afgerond?

Pokemon go

Waarschijnlijk is het je niet ontgaan, een nieuwe rage op game gebied. Pokemon go.

Vorige week was mijn broertje op visite en die kon via een omweg de app installeren op zijn mobiel en liet aan oudste zoontje zien dat hij een Pokemon kon vangen op zijn telefoon. Nou dat wilde zoontje ook wel. Zelf zag ik het niet zitten om allerlei fratsen uit te halen om een spelletje te installeren op mijn mobiel. Dus ik zei dat hij geduld moest hebben tot de app te downloaden was in de playstore.

Gister kwam het spel uit in Nederland en sindsdien is het mogelijk om het te downloaden in de play store. Dus was het moment eindelijk daar voor zoontje om het spel te kunnen spelen. Jammer maar helaas was er een hackers groep actief en was het niet mogelijk om het te spelen.

Maar vanmorgen werd zijn geduld dan beloond en kon hij in Pokemon go. Samen met zoontje wandelde ik een rondje in de wijk en ving hij een Pokemon. Zoontje dol gelukkig. Thuis liet hij het trots zien aan jongste zoontje en tja die wilde natuurlijk ook pokemons vangen. Manlief die vandaag vrij is downloade de app ook en smiddags na de lunch gingen we een rondje park.

Daar gingen we dan als gezin op Pokemon jacht. We hadden enorme lol helemaal toen we als twee teams tegen elkaar gingen vangen. Oudste zoontje wilde in mijn team want ja hij had immers al 1 Pokemon gevangen op mijn telefoon. Halverwege viel helaas mijn internet verbinding weg en kon ik niet verder in het spel. Dus op dat moment kreeg manlief een voorsprong en besloot oudste zoontje dat hij mijn team verliet en bij manlief ging want ja hij wilde natuurlijk wel winnen. Jongste zoontje vond het zielig voor mij en die kwam in mijn team. Ach allemaal prima want we hadden plezier.

Het is best grappig bedacht dat je echt naar buiten moet om het spel te kunnen spelen. We kwamen aardig wat mensen tegen die met hun mobiel de pokemons aan het vangen waren. Wat daar vooral bij opviel was dat het geen kinderen waren die het speelde maar allemaal jongeren en volwassene.

Hebben jullie het spel al geprobeerd? Zo ja, want vind je er van?

Vakantie!!!!

Eindelijk! Ja zo voelt dat echt. Hebben de kinderen vakantie.

Op het moment dat de jongens uit school kwamen stormde ze naar buiten en werden hun tassen bij mij in mijn handen gedrukt. Normaal gesproken mogen ze de tassen zelf dragen dus ik vroeg ze waarom ik die tassen nu in mijn handen had? Mama wij willen nog spelen met een vriendje op het schoolplein. Aaaaa toe, mag dat?

Prima jongens het is vakantie. Daar zat ik dan samen met de moeder van het vriendje heerlijk op het schoolplein in de zon. Het vriendje was iemand waar ze nog niet eerder mee gespeeld hadden maar waar mee ze duidelijk heel veel lol hadden. Om 1 uur vond ik het genoeg en namen we afscheid. Op naar huis voor een boterham.

Thuis werden de gordijnen dicht gedaan en plofte de jongens op de bank. Mama mogen we bioscoopje spelen? Ja natuurlijk mag dat. Welke film? Nee ik wil gewoon televisie kijken. Uitgeteld op de bank liggen ze nu, oudste is zelfs in slaap gevallen. Zo moe en duidelijk toe aan vakantie.

laatste loodjes

Het is de laatste week voor de zomervakantie. Nog een paar dagen en dan zijn de kinderen eindelijk vrij ik merk heel duidelijk dat de koek op is bij de jongens. Normaal gesproken staan ze tussen 5 en 6 naast hun bed te stuiteren. Klaar wakker en gereed voor een nieuwe dag. De laatste dagen krijg ik ze met moeite om half 8 uit hun bed. Naar school gaan willen ze niet want ze zijn zoooo moe.
Uit school word er niet buiten gespeeld maar hangen ze op de bank. Misschien is het nog een staartje van het ziek zijn van vorige week?

De dagen op school zijn gevuld met veel leuke dingen. De musical kijken van groep 8. Een spelletjes ochtend. Vandaag naar een grote speeltuin.Vooral veel spelen en geen lesstof meer. Ik merk duidelijk aan oudste dat hij de lesstof mist. Hij pakt s 'avonds zijn lees boekje om mij voor te lezen en wil zelf niet voorgelezen worden en de smartgames komen weer uit de kast. Jongste mist de structuur bij het weg brengen hangt hij huilend aan mijn been en zegt me dat hij me mist. Ik geef hem een knuffel en draag hem over aan de juf. Maar nog voor ik het schoolplein af ben rent hij me hard huilend achterna. Hij mist me zo en vind me lief. Nog even en dan is het vakantie. Dus hup naar school en tot straks!

Zo in de laatste school week worden de ouders ook aan het werk gezet. Voor elk kind staat er een bak klaar op school met speelgoed wat thuis schoongemaakt mag worden. Voor ons stond er een bak met auto's klaar en een mega bak vol duplo. Dus heb ik mij gister heerlijk vermaakt met de duplo. Ik liet het bad vol lopen en heb daar de duplo in gewassen. Vervolgens de blokjes stuk voor stuk op een handdoek op de vloer gelegd zodat het goed kan drogen. Ik waande me weer helemaal terug in mijn jeugd en speelde een potje duplo Tetris.

Wij tellen af, nog 3 dagen!
Tellen jullie ook al af, of hebben jullie al vakantie?